Zamanı ve Mekânı Yeniden Tanımlamak

Bu yıl ikincisi düzenlenen Türkiye Nomadfest etkinliği için yine Alanya’daydım… Geçen yıl “Modern Cadı” titri ile bir sunum yapmıştım. Bu sene ise etkinliğin kültürel rotalarını planlayıp rehberlik etmek gibi bir misyonum vardı. Ne, nerede, nasıl ve neden gibi soruları yanıtlamak için karşınızdayım. 🙂

Uzaktan Çalışma, Dijital Göçebe ve Solopreneur Dengesi: Özgürlük ile Biraradalığın Paydası Nomadfest

Modern nomadizm ve dijital göçebelik, tek bir merkeze bağlı kalmaksızın coğrafi sınırları ortadan kaldıran sınırsız bir özgürlük alanı açmakta. Kendi işini kuran, tek başına büyük yapılar inşa eden solopreneur’ler için bu yaşam tarzı; patronlardan ve ofis duvarlarından kurtulmanın en net yolu gibi görünüyor. Ancak bu mutlak özgürlük, beraberinde derin bir aidiyet krizini ve fiziksel izolasyonu getirebilir. Madalyonun diğer yüzünde, o coğrafi dağınıklığı tek bir çatı altında toplayan “community” (topluluk) hissi yer alıyor. Dijital göçebelik, hayatta yalnız yürüyenlerin yolu gibi görünse de; sürdürülebilirliği paylaşılan bir aidiyet ve güçlü bir cemaat bilinciyle mümkün. Özgürlüğün rüzgârları ortak bir aidiyet limanında dinlenebilir ve yeni rotalara dümen çevirmeden önce şarj olabilir. Dünyanın çeşitli yerlerinde yapılan “nomad” etkinlikleri ve festivaller işte bu alanı yaratıyor, büyütüyor ve koruyor.

Türkiye Nomadfest: Akdeniz Kıyısında Bir Topluluk ve Üretim Alanı

18–25 Ekim 2026 tarihlerinde Alanya’da ikincisi düzenlenen Türkiye Nomad Fest, sıradan bir tatil etkinliği veya pasif bir buluşma değil. Solopreneur’lerin, yazılımcıların, içerik üreticilerinin ve mekandan bağımsız profesyonellerin katıldığı; sabahları zindelik (wellbeing), gün içinde yoğun yapay zeka (AI) bootcamp’leri (atölyeleri) ve fikir alışverişleriyle geçen 8 günlük entelektüel bir kampüs. Temel hedefi, coğrafi olarak izole çalışan zihinleri birbirine bağlamak, güçlü bir topluluk hissini yüceltmek ve sürdürülebilir dijital iş modelleri oluşturmak. Bunu yaparken yerel topluluklarla da bir araya gelmek ve bağ kurmak.

Nomadfest Kültür Rotaları: Geçmişle Bağ Kurmak

Bu seneki festival kapsamında planlanan kültürel rotalar ve atölyelerin amacı ise salt turistik değildi. Temel amaç, mekandan bağımsız çalışan modern göçebelerin ayak bastıkları coğrafyanın hafızasıyla bağ kurmasını sağlamak oldu. Ekranlar arkasına kodlar ve metriklerle boğuşan zihinleri; binlerce yıllık bir kalenin surlarına, korsan sığınaklarına ve mitolojik katmanlara taşıyarak hem festivaldeki “anlam” alanını tutmak hem de topluluk hissini güçlendirmek konseptin omurgasını oluşturdu.

Coğrafyanın Hafızası: Alanya’nın Kültürel Mirası ve Korsan-Herakles Bağı

Alanya, bugünün turizm kasabası maskesinin altında sert bir hayatta kalma ve strateji tarihçesi barındırıyor:

Korakesium’dan Korsanlara:

Alanya, tarihteki adıyla “Karga Yuvası”, sarp kayalıkları ve geçit vermez yapısıyla antik çağda korsanların sığınağıydı. Roma Generali Pompeius’un MÖ 67’deki seferine kadar bir korsan krallığı olan bu coğrafya, kuralları yıkan ve kendi sistemini kuran asi ruhu temsil ediyor.

Korsanlar ile Herakles Kültü Arasındaki Bağ:

Bölgenin asıl omurgasını oluşturan Herakles (Herkül) kültü, antik korsanların ve denizcilerin sefer öncesi sığındığı ana koruyucu inanç. Çünkü Herakles sadece kas gücünün değil; ölümlü ile tanrısal olanın, çileli emeğin ve “kötülükleri def eden” (Alexikakos) gücün simgesi. Kurallara başkaldıran korsanlar, sürekli bir mücadele ve tehlike içinde var oldukları için, zorluklarla bizzat savaşarak tanrılaşan Herakles’i kendi koruyucu azizleri (Alexikakos) olarak benimsemişler. Syedra antik kentindeki 12 görevi betimleyen devasa taban mozaikleri, bu coğrafyanın mücadele ve direnç genini gözler önüne seriyor.

Tarihsel Katmanlar:

Selçuklu’nun denizci vizyonuyla inşa ettiği Kızılkule ve Tersane, Kleopatra’nın izleri ve Alaeddin Keykubad’ın keçilerle kaleyi fethettiği efsane; bu toprakların kurnazlık, strateji ve dayanıklılıkla yoğrulduğunu kanıtlayan başka hikayeler.

Nomadfest Etkinlik Rotaları & Mirasın İzdüşümü

Nomadfest Türkiye içindeki kültürel etkinlikler, bu tarihi ve mitolojik altyapıyı modern göçebelerle buluşturmak için üç ana rota üzerinde yapıldı:

Alanya Kalesi Turu ve Fotoğraf Atölyesi:

Katılımcılar, teleferik yolculuğu ve suriçi yürüyüşleriyle Korakesium’un kayalıklarında korsanların izini sürdü. Gün batımında kalenin mimari katmanlarını fotoğrafçılık atölyesi ile ölümsüzleşti.

Damlataş Mağarası ve Arkeoloji Müzesi:

Bölgenin doğal yapısında dokunan Damlataş Mağarası gezisi sonrası Alanya Arkeoloji Müzesi gezildi. Şehir merkezindeki bu durakta, Syedra ve Laertes’ten gelen eserler ile bölge kültürünün yapı taşı Herakles (Herkül) kültü ve sembolü olan 2. yüzyıl Bronz Herakles Heykeli incelendi

Syedra Antik Kenti:

Bölgenin en önemli antik kentlerinden biri olan Syedra Alanya Belediyesi’nin de desteği ile alandaki arkeolojik kazılarda yer alan arkeolog Samet Bey rehberliğinde gezildi. Kolonatlı caddeleriyle antik kentin kalbine inildi; Herakles mozaiklerinin yer aldığı bu coğrafyada antik dönemin spor ve adalet kültünün izleri sürüldü.

Sonuçta…

Dünyada çeşitli ülkelerde Nomad festivaller yani yeni nesil göçebelerin buluşma etkinlikleri giderek çoğalıyor. Kimi uzun yıllardır yapılıyor; kimi yeni yeni canlanmakta. 30-50 Kişilik Küçük gruplardan binleri bulan kalabalıklara farklı ölçeklerde ve formatlarla düzenleniyor. Türkiye Nomadfest ise iki sene üst üste Alanya’da gerçekleşti. Amaçlar arasında memleketimizin güzelliklerini bu camiaya tanıtmak kadar giderek daha akışkan hale gelen yaşam ve çalışma biçimlerini ülkemizde paylaşmak da var. Hatta dijital göçebelik, ülkelere geleneksel turizmden ve emekli yabancı misafirlerden daha fazla gelir getiriyor. Üstelik girişimcilik ve inovasyon ekosistemini besleyen çok daha geniş bir etki alanına sahip. Dolayısıyla gençler, girişimciler ve uzaktan çalışanlar kadar kamunun da ilgisini çeken bir konu.

Fakat açık sözlü olursak, yerelde etki açısından iki yıllık emeğin tam karşılığı alınamadı maalesef. Gelen yabancıların çoğu ya zaten severek burada yaşayan ya da görünce aşık olan yeni ziyaretçiler. Az sayıda konuya ilgi duyan vatandaşımız dışında yerelden katılım yeterli değildi. Bunu bireysel ilgi, kamusal destek, kurumsal işbirliği, tanıtım bütçesi vb eksiklere bağlamak işin kolay tarafı. Yapılanı eleştirmek ata sporumuz ne de olsa! Bir ucundan tutmak ise daha meşakkatli bir yol. Ama gönüllü yapılan işlerin de zayıf karnı sürdürülebilirlik.

Ben kişisel olarak ilk kez Türkiye Nomadfest ile geçen yıl burada tanıştım ve ilk etkinlikte konuşmacı oldum. İkincisinde ise organizasyon ekibinin de teşvikiyle daha geniş bir rol üstlendim ve kültür rotaları tasarım ve rehberlik desteği verdim.

Festival boyunca ve sonunda gelen geri bildirimler, bu kültürel rotaların sadece birer gezi olmadığını; katılımcıların ortak bir hafızada buluşmalarını sağlayan güçlü bir çimento olduğunu gösterdi. Göçebeler, bin yıllık surlara dokunarak hem mekanla hem de birbirleriyle anlamlı bir bağ kurma ve köklenme fırsatı yakaladı.

Benim kişisel kazanımım ise çok yönlüydü… Elbette iki yıl üst üste gelenlerle dostlukları pekiştirdik; hatta birlikte projeler geliştirmeye başladık. Yeni dostluklar ise eskileri kadar samimi ve derinlikli oldu. Ama benim için asıl değerli olan yeni şeyler öğrenme arzum kadar üretme motivasyonumun da canlanması oldu. Hayatımı kendi istediğim gibi yaşayabilmenin minneti kalbimde. Heybemdekileri daha çok kişiyle paylaşmak, daha çok etki yaratmak ve bunu da sürdürülebilir kılmak adına, verdiği ilham için Türkiye Nomadfest ekibine teşekkürlerimi sunuyorum.

Önümde iki kavram var açıklama gerektiren…

Göçebelik Meselesi

Aslında pek titr, meslek veya görev başlıklarıyla tanımlanmaya inanmıyorum. Klasik mesleklerin hala revaçta olduğu, yenilerinin doğumuna şahitlik eden bir neslin evlatlarıyız. Ve itiraf ediyorum ki biz de bu kalıpların içinde kariyer yapacağız diye yola çıktık. Ama geriye dönüp bakınca, kapımıza zorla dayanan üniversite seçimi arifesinde de benim şahsen hayalim birden meşguliyeti olan bir insan olmaktı. Lise yıllarımda hem mimar olacağım, hem film setleri tasarlayacağım, hem de sanatla uğraşacağım; sergiler açan, kitaplar yazan, besteler yapan ve arada zevk için sahneye çıkıp şarkı söyleyen bir kadın olacağım derken biraz abartmış olabilirim. Gerçekten de bunların hepsi ilgi alanımdı ve birinden bile vazgeçmek bile istemiyordum.

Fakat hayat insanı nasıl yontuyorsa ben de öyle yavaş yavaş hizaya geldim. Mimar Sinan Üniversitesi Mimarlık bölümüne büyük bir şevkle ve dereceyle girdiğimde eteklerimdeki taşlardan önce müzik düştü yere. Set tasarımına neredeyse hiç girmedim; baba mesleğinin arka perdesindeki zorluklar zaten çocukluğumun fonunda yıllarca arabesk çalmışlardı. Sadece bir kez, kadim bir dostumun tiyatro festivalinde sahnelediği oyuna imza attım haylaz bir hevesle. Mesleğin yancısı olduğu için çizmeye devam ettim; ta ki dijital dünya elimizden kalemleri alıp fareleri klavyeleri baş tacı edene kadar. Yazmaya ise hep devam ettim; ama hayat mücadelesinin izin verdiği kuytu köşelerde, ve anca kendi kendime.

Yine de insanın içindeki çekirdek hiç değişmiyor… Çok yönlülük ve değişkenlik kariyerimin ana teması oldu sonuçta. Önce mimar, oradan deneyim tasarımcısı, yetmedi gönüllü, hadi oradan dernek kurucusu, e para kazanmak da lazımdan eğitmen ve eğitim tasarımcısı oldum. Tabi bunların hepsinde bir tüzel kişilik gerektiğinden, bir yandan da yönetici, muhasebeci, IK uzmanı, müşteri temsilcisi, pazarlama ve satış sorumlusu yani her iş yapılırcı oldum. Bir ara moda kavram “maker” dedik kendimize; hatta Türkiye’nin ilk Maker Atölyesini kurduk, sosyal girişimci olduk. Öte yandan hayatımıza anlam katan Robotel Türkiye sayesinde sivil toplum dünyasının içine daldık. Bir baktım ki benim kariyer yolum daralıp te bir hedefe gideceğine yayıla yayıla bir yelpaze olmuş. Kartvizitimde yazanlar tanımların sürekli değişmesi de kanıtı.

Orta yaşın ortasında, dünyanın Kovid golü ile özel hayatımdaki cephelerin kesiştiği noktada bir yerlerde bu “maymun iştahım” ile barıştım. Kendimi akışa bırakıp sevdiğim konularda, hayatıma anlam katan yerlerde ve elimdeki imkanların açtığı yollarda ilerledim. Bir noktada da tükenmişlikten hiç bir şey yapmadan çıkmak gerekti ki; durabilmek aldığım en büyük dersti. hem biteni yolcu etmek hem de yeniden başlayabilmek için kendimi yollara verdim. Sadece gitmek, kaçmak değildi hedefim; bir yerlere varmak da değil. Sadece yolda olmanın inanılmaz hafifliği, huzuru; konfor alanının dışına çıkmanın özgürleştirici gücü; esneye esneye kırılmaz olmanın verdiği cesaret ve hayatın o kusurlu muhteşemliği ile kucaklaştım.

Böylece yarı göçebe oldum! Tam diyemiyorum; zira hala bir baz istasyonum, evim dediğim bir kalem var. Ama yolda olma, planları niyetlere çevirip fırsatları kovalayarak yaşama fikri giderek hayatımın merkezine yerleşti. Hatta öylesine damarlarıma işledi ki belli bir süreden fazla aynı yerde kalınca “bitim kanlanmaya” başladı. Böylece hayatım yarı seyyah, yarı emekli hale geldi.

Cadılık Meselesi

Yollara vurdukça dünyanın nimetlerine giderek daha çok minnet duymaya; toprak anayı incitmeden, onun bize hediyelerinin kıymetini bilerek ve doğaya daha uyumlu nasıl yaşarıma kafa yormaya başladım. Eskiden daha bir şehir insanı iken, tabiatın sonsuz döngüsünden güç ala ala daha bir dört element insanı oldum.

Önce sema ile barıştım… Doğan, batan güneşe selam ettim; bulutlarla gönül eğlendirdim; fırtınada eğilip rüzgara direndim; aydan, yıldızlardan şifa bekledim. Gün geçtikçe kainatın güzelliğine daha çok hayran olmaya, gökyüzünün binbir haliyle aşka gelmeye başladım.

Sonra su ile helalleştim… Çizdiğim her rotda ya nehri ya denizi mihmandar ettim. Kıyısında estim, ferahladım; ortasında daldım, hem suya hem kendi içime; yer yer akıntısına teslim oldum veya önünde saygı ile eğilim kenara çekildim.

Ardından toprakla kavuştum… Bahçemin ağaçlarına dokunmaya, meyvelerini toplamaya, çiçeklerini koklamaya, yaprakların salınışında huzur bulmaya başladım. Oradan sokaklara, korulara, ormanlara, vadilere, dağlara çıktım. Verdiği bereketli hediyeleri minnetle kabul edip israf etmeden değerlendirmeye giriştim. Anamdan miras izleri, tarifleri, tatları izledim. Sirkeler, reçeller, soslar, likörler, şaraplar, konserveler, baharatlar, yağlar, kocakarı ilaçları derken; kendimi topraktan gelenin toprağa dönen rotasında da yolcu belledim. Sobamın külünü, çöpümün kompostunu biriktirdim; şifalı bitkiler ektim.

En son da ateşle oynaştım… Hem alevli hem içte olanda kendimi yakmadan ısınmayı öğrendim.Dostluğu sevgi, kahkahalar ve aş ile, aşkı özen ve emekle beslemeyi; başka ateşlerle gerektiğinde birleşip yükselmeyi gerektiğinde karşılıklı alan verip küllenmeyi becerdim. Bir de yokluğumuz bunca yakınken, durup sadece var olmayı.

Zamanla doğal beslenme, doğal şifalar, doğal lezzetler, doğal kozmetikler yapar; bunları eş dost ile paylaşır oldum. Arada da ne iş yaparsın sorusuna “cadılık” demeye başladım. Nitekim sonradan merak sardığım tarih, mitoloji, felsefe, ezoterizm dergahından da materyalist olmayan elementlere meylettim. Kendi dertlerimi şifalandırayım derken kadim dünyanın da yolcusu oluverdim.

Kariyer Meselesi

Göçebe Cadılık konvansiyonel anlamda bir meslek değil; kariyer hiç sayılmaz. Aslında bu minvalde yaptığım işlerden para da kazanmıyorum. Ne ürettiklerimi satıyorum ne de nasıl yapılır içeriklerini; sadece dileyenle paylaşıyorum. En fazla resmini, videosunu çekip yayınlıyorum veya masrafına ortak ediyorum.

Bir yandan da gittiğim her yerde yeni yarenlikler biriktiriyorum. Kimi gönüllülükten, kimi dert ortaklığından, kimi iş kimi meşk yoldaşlığından, kimi ise sadece yolların kesişmesinden doğan dostluklardan da başka filizler yükseliyor.

Mesela biri ARTEMİTOS… Sanatın mit ile buluştuğu, nefes ve vücudun arketipler ile dile geldiği, içimizdeki gücün şiddetsiz iletişimle paylaşıldığı bir yolculuk. Disiplinler arası bir kadın inzivası.Hem bireysel rotamızda beslenebileceğimiz, hem de yoldaşlarla üretip paylaşarak çoğalabileceğimiz bir sürdürülebilir seyahat deneyimi. Ama bunu ayrıca zamanı gelince daha detaylı yazarım.

Bir diğeri de Türkiye Nomad Fest organizasyonu; daha doğrusu yeni nesil göçebeliğin adı Digital Nomad camiasının Türkiye’deki buluşma adresi. Dünyada epey yaygınlaşan bu dijital göçebelik kavramını ve yaşantısını onlar daha iyi anlatırlar. Kendileri camianın nicedir takipçisi, girişimcilik dünyasının mihenk taşlarından iş insanları ve Ekim 2025’te Türkiye’nin ilk Nomad Festivalini Alanya’da düzenlediler. Ben de size konuya nasıl dahil olduğumu anlatabilirim.

Bir yandan göçebelik ve cadılık konularında düşünür ve Artemitos gibi projeler üretirken; bir yandan da profesyonel hayattan biriktirdiğim dostlarla sohbet ederken bu dijital göçebelik kavramı ile tanıştım. Bizim Türk tarihinden bildiğimiz göçebe kültüründen biraz farklı ama ondan ilham alan bir camia bu. Teknoloji sayesinde uzaktan, hatta dünyanın her yerinden çeşitli işlerde çalışabilme becerisine ve imkanına sahip bu insanlar bir yandan seyahat ediyor bir yandan üretiyorlar. Kiminin benim gibi arada döndükleri konvansiyonel bir evleri var; kiminin ise yuvası her seferinde dünyanın başka bir köşesi. Girişimcilik ekosistemi içerisinde yıllardır emek veren arkadaşım Neşen Yücel ve yakın zamanda kaybettiğimiz eşi Patrick Bosteels nicedir bu caimanın takipçisiydi. Birkaç yıl önce Türkiye’de Nomad festivali yapmaya niyetkenmişleri; şartlar el vermemişti. Neşen, aynı yolda hayal kuran iki kadın dostu – Mine Dedekoca ve Gizem Burtecin ile kolları sıvadı ve 2025’te dünyanın dört bir yanından yeni nesil göçebeleri Alanya’da buluşturmayı başardı. Ben de bu buluşmada Göçebe Cadı olarak yer almaktan gurur duydum.

Türkiye Nomad Festivali Deneyimim

Türkiye’de ilk kez yapılan bu festivalin genel tanıtımını ve içeriklerini sitesinden ve sosyal medya hesaplarından daha iyi inceleyebilirsiniz. Ben ise izlenimlerimi, yorumlarımı ve bana kattıklarını paylaşabilirim…

Öncelikle organizasyon ekibine şapka çıkarıp önlerinde saygı ile eğiliyorum. Uluslararası bir etkinliği profesyonel seviyede bir başarıyla düzenlemekle kalmadılar; bunu yapmacıklıktan uzak, samimi, sıcak bir buluşma haline getirdiler. Böyle etkinliklerde ilkinin gerçekleşmesi bile mucize sayılırken, dünyanın dört bir yanından bu camianın bilinen simaları ve emektarını bir araya getirerek bendeniz gibi yeni yetme göçebelerle kaynaştırdılar. Ev sahibi otelin desteği ile konaklamadan toplantıların yapıldığı otağı çadırına, zengin ve çeşitli içeriklerin yer aldığı dolu dolu programdan sohbetin doruk yaptığı akşam eğlencelerine kadar ayakta alkışlanacak bir iş çıkardılar.

Birkaç gün boyunca ard arda ve bazen eş zamanlı çeşitli oturumlarda; dijital göçebelik, co-living & co-working dediğimi zortak yaşam ve çalışma ortamları, girişimcilik ve solo girişimcilik dünyasının araçları, yapay zeka ve diğer teknolojinin yarattığı fırsatlar, gezgin bloggerlar, benim gibi karma modellerin örnekleri dışında sanat ve wellness seansları da yer aldı. İsteyen istediğine katılmakta serbestti; ama çoğumuz bu ilk buluşmanın motivasyonu ile yeni ve eski dostları sunumlarda ve atölye çalışmalarında yalnız bırakmadık. Arada da tatlı molalar alıp Ekim’de Alanya’nın havasından, suyundan, eğlencesinden faydalandık. Akşamları kaynaşma çemberleri, güzel sohbetli yemekler, eğlenceli ve kostümlü partilerle birbirimizi daha yakından tanıdık.

Ben kişisel olarak birden fazla kazanımla ayrıldım Alanya’dan. Hem kenarından duyup merak ettiğim bu dijital göçebe camiası ile yakından tanışma, nasıl yaşadıklarını, neleri önemsediklerini ve hayata bakışlarını anlama fırsatım oldu. Bir yandan kendi projemi sunup geri bildirim alma şansım, bir yandan da taze bir yarı göçebe olarak paylaşılan hikayelerden nasıl ilham alabileceğimi, diğerleriyle neler paylaşabileceğimi ve ortaklaşa neler yapabileceğimizi görme imkanım oldu. En çok da samimi ama saygılı, gerçekçi ama umutlu, sıcak ve zarif, kalbi güzel, rengarenk insanlarla tanışmak çok iyi geldi.

Şimdi ben de kıyısından bu göçebe dünyanın bir parçasıyım. Başka festivallerde dünyanın başka köşelerinde eski ve yeni yoldaşlarla buluşmak için şimdiden plan yapıyorum. Belki kimi festivale misafir kimine konuşmacı veya atölye yürütücüsü olarak katılacağım. Belki festival dışında bazı girişimleri yerinde ziyaret edeceğim. Ama şurası kesin ki bu Nomad Camiası da hem beslenip hem de üretebileceğim yeni bir alan daha yarattı bana; minnettarım.

Not: Çektiği harika kareler kadar, hikayesini benimle paylaştığı için Chantelle Flores’e gönülden teşekkürler!

Etiket: alanya

Antik Köklerden Dijital Göçebeliğe: Türkiye Nomadfest 2026